ဘယ္လို ပင္ ႏွိပ္က်ပါေစ......

တခါတုန္းက ၿမိဳ႕ရြာနဲ႔ မနီးမေ၀း ေတာတြင္းတေနရာမွာ သစ္ခက္တဲေလးထိုးၿပီး တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ရေသ့ႀကီးတပါးရွိသတဲ့။ ဒီသစ္ခက္ေက်ာင္းသခၤမ္းေလးနားကို ေခြးပိန္မေလးတေကာင္က လာၿပီးေတာ့ ရေသ့ႀကီးဆြမ္းစားၿပီး က်န္တဲ့ ဆြမ္းက်န္ဟင္းက်န္ေလးေတြစားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီ ထမေလစား (ထမင္းလံုးအေလအလြင့္ကိုစားေသာ)ေခြးမေလးဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ဆြမ္းက်န္ေလးေတြ လာလာစားေနတာၾကာလာေတာ့ ရေသ့ႀကီးဟာ ေခြးမေလးကို သနားတဲ့အျပင္ သံေယာဇဥ္ျဖစ္လာျပီး … လူအျဖစ္ကို ဖန္ဆင္းေပးလိုက္သတဲ့။ (အဲဒီမွာ ရေသ့ႀကီး စမွားတာပဲ)

ထမေလစား ေခြးမေလးဟာ အရွင္လတ္လတ္ လူမိန္းကေလးဘ၀ကို ေျပာင္းသြားတာေပါ့။ ရေသ့ႀကီးဖန္ဆင္းထားတဲ့ မိန္းကေလးဆိုေတာ့လဲ ရုပ္ရည္ရူပကာက လွတပတ ရွိပါသတဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ေခြးမေလး တျဖစ္လဲ မိန္းကေလးဟာ ရေသ့ႀကီးရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ေပးရင္း ေတာထဲမွာ ေနလာလိုက္တာ တေန႔ေတာ့ … ေတာကစားထြက္လာတဲ့ ဘုရင္ႀကီးတပါးက ေတြ႕သြားပါေလေရာ။
ဒီမိန္းကေလးကိုေတြ႕သြားတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ထံုးစံအတိုင္း ႏွစ္သက္သေဘာက်ေတာ္မူတာေပါ့။ သူတို႔ႏွစ္သက္ျပီဆိုမွျဖင့္ ပိုင္ရွင္ရွိမရွိေမးျမန္းၿပီး (ေမးလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့) ဖခင္ျဖစ္သူ ရေသ့ႀကီးထံမွာ ေတာင္းရမ္းပါေတာ့တယ္။

ဘုရင္မင္းျမတ္ကိုယ္တိုင္က ေတာ္ေကာက္တာဆိုေတာ့ ရေသ့ႀကီးကလဲ ရုတ္တရက္ ဒီမိန္းကေလးဟာ ေခြးမေလးပါ လို႔ ေျပာမထြက္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမ့ဲ … အခုလို မင္းႀကီးကို ေလွ်ာက္တင္မွာၾကားပါတယ္။
“ျမတ္ေသာမင္းႀကီး … အကြၽႏ္ုပ္၏ သမီးျဖစ္သူ ဒီမိန္းကေလးဟာျဖင့္ ေတာတြင္းသူ အရိုင္းအစိုင္းကေလး ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အရွင္မင္းႀကီးတို႔ နန္းတြင္းေရာက္တဲ့အခါ တစံုတရာ အျပစ္က်ဴးလြန္မိခဲ့ပါလွ်င္ သနားေသာအားျဖင့္ အျပစ္မွ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ”
ဘုရင္ႀကီးကလဲ ေနာင္ခါလာေနာင္ခါေစ်း … အခုေလာေလာဆယ္ ဒီမိန္းကေလးကို ရရင္ျပီးေရာဆိုျပီး ခြင့္လႊတ္မွာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး ေခြးမိန္းကေလးကို ေခၚသြားပါေလေရာ။

ရေသ့ႀကီးက ဘုရင္ႀကီးကိုမွာၾကားၿပီးတဲ့ေနာက္ ေခြးမိန္းကေလးကို …
“ခ်စ္သမီး …ျမင့္ျမတ္တဲ့ေနရာေရာက္ရင္ … ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ေမြးပါ …” ဆိုျပီး မွာၾကားရျပန္ပါတယ္။
ေခြးမိန္းကေလးကလဲ ေကာင္းပါျပီ အဘရေသ့ႀကီး ဆိုၿပီး ဘုရင္ႀကီးေခၚရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားပါသတဲ့။
***
နန္းေတာ္ထဲေရာက္သြားတဲ့ ေခြးမိန္းကေလးဟာ အရာရာအထူးအဆန္းေတြခ်ည္းမို႔ အံ့ဘနန္းျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဘုရင္ႀကီးကလဲ သူ႔ကို သင္ၾကားစရာရွိတာသင္ၾကားေစၿပီးေနာက္ အခမ္းအနားနဲ႔ မိဖုရားေျမွာက္လိုက္သတဲ့။ ကုသိုလ္ကံမ်ား အက်ဳိးေပးခ်င္ေတာ့ ေနရင္းထိုင္ရင္း ေခြးမိဖုရားႀကီးျဖစ္သြားတာေပါ့။
ေခြးမိဖုရားႀကီးဟာ နန္းေတာ္ထဲမွာ ေနရထိုင္ရ အားလံုးအဆင္ေျပေပမဲ့ တစံုတခုေၾကာင့္ စိတ္ထဲ ေနမထိ ထိုင္မထိျဖစ္ေနပါတယ္။

ဘာလဲဆိုေတာ့ သူဟာ ေခြးဘ၀ကလာသူျဖစ္တဲ့အတြက္ နန္းေတာ္ထဲမွာ ခြၽတ္ထားတဲ့ ေျခနင္း ဖိနပ္ေတြကို ျမင္တဲ့အခါ ဒီဖိနပ္ေတြရဲ႕ သားေရနံ႔က သူ႔ကို ဆြဲေဆာင္ေနၿပီး ဖိနပ္သားေရေတြကို ကိုက္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းေအာင့္အီးထားရလို႔ပါပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ လူေျခတိတ္တဲ့ ညေရာက္ေတာ့ … သူ႔စိတ္ကို မထိမ္းႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ ေျခနင္းဖိနပ္ေတြ ခြၽတ္ထားတဲ့ ေနရာကို အျမန္သြားၿပီး အာသာေျပေအာင္ ဖိနပ္ေတြတရံၿပီးတရံ ကိုက္၀ါးပါေလေရာ။

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ဖိနပ္ျမီးတိုေတြ ျမင္တဲ့အခါ နန္းေတာ္ထဲမွာ ၾကြက္စီၾကြက္စီနဲ႔ေပါ့။ ဘယ္ကေခြးေလေခြလြင့္က ၀င္ၿပီး ငါတို႔ဖိနပ္ေတြ ကိုက္သြားသလဲ ဆိုၿပီး နန္းေတာ္တခုလံုး အံုးအံုးက်က္က်က္နဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ နန္းေတာ္ထဲ ရွိသမွ် ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြ ဖယ္ရွားပစ္ေပမဲ့ ေနာက္တညမွာလဲ ဖိနပ္ေတြ ကိုက္ခံရျပန္တာပဲ။ ဒီေတာ့ မျဖစ္ေခ်ဘူး … မွဴးႀကီးမတ္ရာေတြက ဖိနပ္စားတဲ့ ေခြးကို ညဘက္ ေစာင့္ဖမ္းဖို႔ စီစဥ္ၾကသတဲ့။

ဒါကိုသိတဲ့ ေခြးမိဖုရားႀကီးဟာ ဖိနပ္မစားမိေအာင္ စိတ္ထိန္းတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဗီဇဆိုတာ ေတာ္ရံုနဲ႔ ေဖ်ာက္လို႔ရတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဆႏၵ ဆိုတာလဲ ထိမ္းခ်ဳပ္ဖို႔ ခက္သားလား။ ညေရာက္ေတာ့ သူ႔စိတ္ကို သူ မလြန္ဆန္ႏိုင္ျပန္ဘူး။ သြားေရတျမားျမား ပါးစပ္တျပင္ျပင္နဲ႔ ဖိနပ္ေတြဆီ ေရာက္သြားျပန္တာပဲ။

ေခြးအလာကိုသာ ေစာင့္ေနတဲ့ မွဴးမတ္ေတြဟာ ေခြးမိဖုရားႀကီးကိုေတာ့ ဘယ္သတိထားမိမွာတုန္း။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တည ဖိနပ္ေတြကိုက္ခံလိုက္ရျပန္ပါေရာ။ ဒီလို ခဏခဏျဖစ္လာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးနားကို ဒီသတင္း ေပါက္ၾကားသြားသတဲ့။ (ဘုရင္ဆိုတာ တခုခုဆိုရင္ေနာက္ဆံုးမွသိရတာ)

ဘုရင္ႀကီးက ဖိနပ္ကိုက္ေသာေခြးႏွိမ္နင္းေရးေကာ္မတီ ဖြဲ႕စည္းေစၿပီး ဒီေခြးကို မိေအာင္ဖမ္းႏိုင္ရင္ဖမ္း … မဖမ္းႏိုင္ရင္ မင္းတို႔ကို ျပစ္ဒဏ္ေပးမယ္ လို႔ အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ (ေခြးတေကာင္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ၾကရတာေလ)
နန္းေတာ္ထဲမွာ ေခြးႏွိမ္နင္းေရးေကာ္မတီက ေန႔ဆိုင္းညဆိုင္းနဲ႔ ေခ်ာင္းဖမ္းဖို႔ ကင္းေစာင့္ၾကတယ္။
သန္းေခါင္ေက်ာ္ေလာက္လဲက်ေရာ …ေခြးမိဖုရားႀကီးက ကုပ္ကုပ္ ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ထြက္လာၿပီး ဖိနပ္ေတြ ကိုက္၀ါးေနတာကို ေခ်ာင္းေနတဲ့ မွဴးမတ္ေတြကေတြ႕သြားေတာ့ … တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းယမ္းၾကတယ္။
ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ တကယ့္မီးခဲပဲ။ ဘုရင္ႀကီးကို ဘယ္လိုေလွ်ာက္တင္မလဲ။ ဖိနပ္ေတြ ကိုက္ေနတဲ့ေခြးကို မမိရင္လဲ ငါတို႔မွာ ျပစ္ဒဏ္ ခံရေပအံုးမည္။ ဖိနပ္စားတာ မိဖုရားႀကီးပါလို႔ ေျပာရင္လဲ … ….
***
မနက္မိုးလင္းေတာ့ ညီလာခံမွာ ဘုရင္ႀကီးက ေမးပါတယ္။
ကဲ .. ဘယ္လိုလဲ … ဖိနပ္ကိုက္တဲ့ ေခြးကို မိျပီလား ေပါ့။ ေခြးမိဖုရားကလဲ နေဘးနားမွာ ခစားရင္း မွဴးမတ္ေတြ ဘယ္လိုမ်ားေျဖမလဲလို႔ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ေပါ့။
မွဴးမတ္တေယာက္က ျပားျပား၀ပ္ခစားေနရင္းက
“မွန္လွပါ … ဖိနပ္စားတဲ့ေခြးဟာ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးတို႔ထက္ ဘုန္းကံျမင့္မားတဲ့သူ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးတို႔ေတြ႕ေသာ္လည္း ဖမ္းလို႔ မမိပါဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္တင္ေတာ့ …
ဘုရင္ႀကီးလဲ … ဒါျဖင့္ ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကိုယ္တိုင္ ဖမ္းမယ္ လို႔ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါသတဲ့။

အဲဒီညမွာေတာ့ ေခြးမိဖုရားႀကီးဟာ ဘုရင္ႀကီးနဲ႔အတူ အိပ္ရာေညာင္ေစာင္းထက္မွာ လဲေလ်ာင္းေနရေပမဲ့ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူးတဲ့။ ဒီညအဖို႔ ဖိနပ္မစားဘဲေနရ ေကာင္းမလားေတာ့ေတြးမိပါရဲ႕၊ သို႔ေသာ္လဲ ရသတဏွာရဲ႕ အလိုကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေပဘူး။ ခဏေနေတာ့ ဘုရင္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ အထင္နဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး အိပ္ရာကထၿပီး ဖိနပ္ေတြရွိရာဆီကို သြားတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာပါ။ ေခြးမိဖုရားႀကီး ထသြားတာနဲ႔ သူက ေနာက္က အသာေလးလိုက္သြားၿပီး ေခ်ာင္းၾကည့္တဲ့အခါ … လားလား ..ေခြးမိဖုရားႀကီးဟာ ဖိနပ္ေတြကို အားရပါးရ ကိုက္၀ါးေနတာ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းေၾကာင့္ အံ့အားသင့္ၿပီး “ဟင္” ခနဲ အာေမဋိတ္ ထြက္သြားေတာ့ ဘုရင္ႀကီးလိုက္ေခ်ာင္းတာကို ေခြးမိဖုရားႀကီးလဲ သိသြားေတာ့တာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အသာေလး လွည့္ထြက္ျပီး အိပ္ရာထဲျပန္သြားေခြေနျပီး သက္မႀကီးေတြ တခ်ခ်နဲ႔ တညလံုး မအိပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ဒီမိန္းကေလးရဲ႕ အက်င့္ဟာ ဆိုးလွခ်ည့္။ ဒါေၾကာင့္ ရေသ့ႀကီးက ငါ့ကိုမွာတာ ေနမွာ။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ … ဆက္ထားျပန္ရင္လဲ ရွိရွိသမွ် ဖိနပ္ေတြ ျမီးတိုေတြခ်ည္းျဖစ္ကုန္မဲ့ အျပင္ … အေၾကာင္းသိေနတဲ့ မွဴးမတ္ေတြရဲ႕ ကဲ့ရဲ႕စရာျဖစ္အံုးမယ္၊ ျပစ္ဒဏ္ေပးျပန္ရင္လဲ …. ရေသ့ႀကီးကို ကတိဖ်က္ရာက်မယ္ … ။ စသျဖင့္ ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြး စိတ္မေအးႏိုင္ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။

ေခြးမိဖုရားႀကီးကလဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးေတာ့ ငါဖိနပ္ကိုက္တာ သိသြားၿပီ၊ ငါ့အေၾကာင္း ရေသ့ႀကီးကို သြားေမးၿပီး ငါဟာ ေခြးမွန္းသိရင္ ငါ့ကို သတ္မွာဘဲ။ ဒီေတာ့ ငါက အရင္ ရေသ့ၾကီးဆီသြားၿပီး ငါ့အေၾကာင္း မေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ သတ္ပစ္ရမယ္ လို႔ မိုက္မဲစြာေတြးၿပီး မိုးမလင္းခင္ဘဲ နန္းေတာ္ထဲက ထြက္ၿပီး ရေသ့ႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းသခၤမ္းဆီ သြားသတဲ့။

ရေသ့ႀကီးက စ်ာန္အဘိညာဥ္ရထားသူဆိုေတာ့ ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေခြးမိဖုရားၾကီး သူ႔ကိုသတ္ဖို႔ လာေနတာကို သြားျမင္တယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ …
“ေၾသာ္ … ငါသနားျပီး ကယ္ထားတဲ့သူက ငါ့ကိုသတ္ဖို႔ လာေနၿပီ …. မိုက္မဲေလစြ … အင္း … သတၱ၀ါတခု ကံတခုေပပဲ …” လို႔ စိတ္ထဲ ေတြးလိုက္မိတာနဲ႔ ျဗဳန္းဆို မိဖုရားအသြင္ကေန မူလနဂိုအတိုင္း ေခြးဘ၀ကူးေျပာင္းသြားၿပီး လမ္းခရီးေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲ လိမ့္က်ေသဆံုးသြားပါသတဲ့။
***
ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေနရာ ေရာက္ရင္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားတတ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ရေသ့ႀကီးရဲ႕ မိန္႔ၾကားခ်က္ကို နားမေထာင္ တဲ့အတြက္ ေခြးမေလးဟာ ခုလို ဒုကၡေရာက္ရတယ္။
အေတြးအေခၚ အေျမာ္အျမင္ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ နည္းပါးတဲ့သူမ်ဳိးကို ဘယ္လိုၾကီးမားတဲ့ ကရုဏာနဲ႔ ျမွင့္တင္ေပးလို႔မွ မရဘူး … အဲလို ျမွင့္တင္ေပးရင္ ကိုယ္သာ ဒုကၡေတြ႕ရႏိုင္တယ္ … လို႔ ဘုန္းႀကီးကေျပာရင္း သူ႔ပံုျပင္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။
***
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ဒါပါပဲ … ။
***

No comments:

Post a Comment